เครื่องดนตรีของจีน

เครื่องดนตรีของจีน

 

ซวิน (埙) เป็นเครื่องเป่าเก่าแก่ที่สุดชนิดหนึ่งของจีน มีประวัติศาสตร์ยาวนานเจ็ดพันปี
ซวินส่วนใหญ่ทำด้วยหินหรือกระดูกสัตว์ ต่อมาจึงค่อยๆ พัฒนาและทำด้วยเครื่องปั้นดินเผา

 

 

ตี๋จึ (笛子) เป็นขลุ่ยจีน สมัยก่อนเรียกว่าเหิงชุย (横吹) แปลว่าเป่าตามขวางมีประวัติมานานหลายพันปี 

 

 

 

กู่เจิง (古筝) เป็นเครื่องดนตรีแบบดั้งเดิมของจีน เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสาย
ใช้มือดีด การแสดงกู่เจิงเป็นคุณสมบัติหนึ่งที่ผู้มีการศึกษานิยมบรรเลง

 

 

หร่วน (阮) เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสาย ใช้ดีด เป็นพิณชนิดหนึ่งของจีน ในสมัยโบราณเรียกว่า “ผีผาฉิน” (琵琶群)

 

ผีผา (琵琶) มีกำเนิดมานานเกือบสองพันปี เส้นเสียงดังก้องกังวาน มีพลังในการแสดงสูง
 

เอ้อร์หู (二胡) เครื่องดนตรีที่เริ่มมีในสมัยราชวงศ์ถัง เสียงของซอสองสายสามารถแสดงถึงอารมณ์
และความรู้สึกได้เต็มเปี่ยมมีความเศร้าในตัวเอง จึงมักเอามาบรรเลงเพลงที่เน้นอารมณ์ซาบซึ้ง

 

หลัวกู่ (锣鼓) ลักษณะเหมือนกลอง เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องตี มีบทบาทสำคัญยิ่งในการบรรเลงดนตรีพื้นบ้านของจีน 

 

ชิ่ง (磬) ทำจากหินที่เก่าแก่ที่สุดชนิดหนึ่ง มีรูปร่างโบราณและเรียบง่าย

เปียนจง (编钟) คือ ระฆังชุดเป็นเครื่องตีที่มีความสำคัญในสมัยโบราณของจีน เป็นสัญลักษณ์ของชนชั้นและอำนาจ หล่อมาจากเหล็กบริสุทธิ์

 

อวี๋ (芋) เครื่องดนตรีแบบลำปล้องโบราณ มีลำปล้องขนาดค่อนข้างใหญ่ มีหลายปล้อง

 

มู่อวี๋ (木鱼) เป็นเครื่องดนตรีในพิธีกรรมทางพุทธศาสนา จัดเป็นเครื่องตีชนิดหนึ่ง

 

 

 

เครดิตข้อมูลจาก หนังสือการ์ตูน

อ๋อ! อย่างนี้นี่เอง ฉลาดรู้ทุกเรื่องของเมืองจีน

สำนักพิมพ์ THONGKASEM

Credit picture: www.baidu.com