HSKK 初级 ระดับต้น
HSKK 高级 ระดับสูง
 |
| หน้าปกหนังสือ |
การเขียนพู่กันจีนเป็นศิลปะการเขียนตัวอักษรจีนที่เป็นมรดกตกทอดมาแต่โบราณ ได้ถือกําเนิดและพัฒนาโดยใช้เวลามากว่าพันๆ ปี จนกลายเป็นศิลปะที่มีรูปแบบที่เป็นเอกลักษณ์ ตัวอักษรที่ใช้เขียนพู่กันจีนที่พบกันบ่อยคืออักษร จ้วนซู อักษรลี่ซู อักษรข่ายซู อักษรเฉ่าซูและ อักษรสิงซู
อักษรจ้วนซู 篆书 คือ รูปแบบอักษรที่ใช้ในราชวงศ์ฉิน
อักษรลี่ซู 隶书 เป็นลักษณะตัวอักษรที่ใช้ในสมัยราชวงศ์ฮั่น
อักษรข่ายซู 楷书 เป็นตัวอักษรที่พัฒนามาจากตัวอักษรลี่ซู
อักษรเฉ่าซู 草书 คือรูปอักษรลี่ซูและอักษรข่ายซูที่เขียนอย่างเร็ว
อักษรสิงซู 行书 เป็นลักษณะอักษรที่อยู่ระหว่างอักษรข่ายซูและอักษรเฉ่าซู เป็นลักษณะอักษรที่นิยมใช้มากที่สุด เพราะเป็นอักษรที่เขียนง่ายที่สุด
ในประวัติศาสตร์จีนมีนักเขียนพู่กันจีนที่มีชื่อเสียงหลายท่านอาทิเช่น หวางซีจือ (王羲之) โอวหยางซวิน (欧阳询) เหยียนเจินชิง (颜真卿) หลิวกงฉวน (柳公权) เจ้าเมิ่งฟ่ ู(赵孟頫) เป็นต้น ซึ่งต่างก็มีรูปแบบและประเภทของการเขียนพู่กันจีนที่แตกต่างกันออกไป ทําให้ศิลปะการเขียนพู่กันจีนพัฒนามาถึงจุดสูงสุด อุปกรณ์ที่ใช้ในการเขียนพู่กันจีนถูกเรียกว่า “สิ่งลํ้าค่า 4 อย่างที่ต้องมีไว้ในห้องหนังสือ (文房四宝)” ได้แก่ พู่กัน 笔 หมึก 墨 กระดาษ 纸 และจานฝนหมึก 砚
การเรียนเขียนพู่กันจีนอันดับแรกต้องเรียนการใช้พู่กันให้เป็น ผู้ที่เริ่มเรียนควรเริ่มเรียนจากตัวอักษรข่ายชู
书法
书法是中国传统的汉字书写艺术，经过千百年的创作和发展，已成为一门风格独特的艺术。常见的书法字体有：篆书、隶书、楷书、草书和行书。篆书是秦代的代表字体；隶书是汉代的通行字体；楷书由隶书发展而来；草书是隶书和楷书的快写体；行书是介于楷书、草书之间的字体，是一种最常用、最方便的手写体。中国历史上有许多著名的书法家，如王羲之、欧阳询、颜真卿、柳公权、赵孟頫等，各有不同的风格和流派，使书法艺术达到了很高的水平。书法的书写工具是被称为“文房四宝”的笔、墨、纸、砚。学书法首先要学会使用毛笔，初学者应先从楷书学起。
Shūfǎ
shūfǎ shì Zhōnɡɡuó chuántǒnɡ de hànzì shūxiě yìshù，jīnɡɡuò qiān bǎinián de chuànɡzuò hé fāzhǎn，yǐ chénɡwéi yìmén fēnɡɡé dútè de yìshù。chánɡjiàn de shūfǎ zìtǐ yǒu ：zhuànshū、lìshū、kǎishū、cǎoshū hé xínɡshū。zhuànshū shì qíndài de dàibiǎo zìtǐ ；lìshū shì hàndài de tōnɡxínɡ zìtǐ ；kǎishū yóu lìshū fāzhǎn érlái ；cǎoshū shì lìshū hé kǎishū de kuài xiě tǐ ；xínɡshū shì jièyú kǎishū 、cǎoshū zhī jiānde zìtǐ，shì yìzhǒnɡ zuì chánɡyònɡ 、zuì fānɡbiàn de shóuxiětǐ。Zhōnɡɡuó lìshǐ shànɡyǒu xǔduō zhùmínɡ de shūfǎjiā，rú wánɡ xīzhī 、ōuyánɡ xú n 、yán zhēn qīnɡ 、liǔ ɡōnɡquán 、zhào mènɡ\děnɡ，ɡèyǒu bùtónɡ de fēnɡɡé hé liúpài，shǐ shūfǎ yìshù dá dàole hěn ɡāode shuǐpínɡ。shūfǎ de shūxiě ɡōnɡjù shì bèi chēnɡwéi"wénfánɡ sìbǎo"de bǐ、mò、zhǐ、yàn。 xué shūfǎ shǒu xiānyào xuéhuì shǐyònɡ máobǐ，chūxuézhě yīnɡ xiān cónɡ kǎishū xuéqǐ。
วันหนึ่งในปลายฤดูใบไม้ผลิ ของรัชสมัยเว่ยจิ่งหยวน ตรงกับปี คริสต์ศักราช 263 นักโทษประหารคนหนึ่งค่อยๆ เดินไปทางนอกประตูเจี้ยนชุน ฝั่งเมืองตะวันออก ณ เมืองลั่วหยาง บน ท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกที่มืดครึ้มและเย็นยะเยือก แววตาละห้อยนับร้อยนับพันคู่ของกลุ่มฝูงชนเพ่งมองด้วยความอาลัย เขากําลังเดินเข้าไปสู่ความตาย “ไม่” ในความเป็นจริงแล้ว เขากําลังเดินข้ามไปยังโลกอีกโลกหนึ่งอย่างสงบ เวลาประหารได้ใกล้เข้ามาถึง เขารับกู่ฉินมาจากมือ ของพี่ชายที่เขาได้เคยกล่าวลาเอาไว้ ไขว้ขานั่งลงบนเสื่อ เสียงพิณที่บรรเลงออกมาจากสายพิณนั้น บัดเดี๋ยวแฝงด้วยอารมณ์กลัดกลุ้มครุ่นคิด บัดเดี๋ยวเกิดเป็นเสียงสูงตํ่าเว้นช่วงผันแปร จากช้าเป็นเร็วเร่งร้อนดุดัน ทลายบรรยากาศที่เงียบสงัดให้อึกทึก ความคับแค้นใจและความฮึกเหิมเร่า ร้อน ฟ้าดินยังซาบซึ้ง ภูตผีและทวยเทพยังหลั่งน้ำตา เมื่อเพลงจบลง เขาแหงนหน้ามองฟ้าแล้วถอนหายใจยาวและรําพันว่า “เพลงกว่างหลิงส่านได้สิ้นสุดลงในวันนี้แล้ว” 【《广陵散》于今绝矣！】
จากการเปลี่ยนแปลงของสังคมอันดุเดือด ประเพณีการใช้กู่ฉินเพื่ออบรมและฝึกฝนด้านจิตใจของปัญญาชนที่สืบทอดมาแต่โบราณได้รับการกระทบกระเทือน ในช่วงประวัติศาสตร์อัน ยาวนานนี้ กู่ฉินถูกมองว่าเป็นวัฒนธรรมเก่าจนทําให้เกิดความซบเซา ปัจจุบันมีเพียงเวทีสาขา วิชาชีพเฉพาะที่ยังทําการแสดง จากผลการสํารวจขององค์การยูเนสโก ปัจจุบันในประเทศจีนมีผู้ที่มีความชํานาญศิลปะกู่ฉินไม่ถึง 50 คน ศิลปะชนิดนี้กําลังลดลงจนใกล้ถึงขอบของการสูญสิ้น ในวันที่ 7 เดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2003 ศิลปะกู่ฉินที่มีประวัติเป็นพันๆปี ต่อมาจากศิลปะคุนฉวี่ได้รับการบันทึกลงใน “มรดกทางวัฒนธรรมและวรรณกรรมมุขปาฐะ” ขององค์การยูเนสโก 
中国古琴
如果你看过影片《英雄》，请回想开场不久的一个场景：“无名” 与 “长空” 剑矛对战，一位老人在旁演奏“古琴”。雨水声、刀枪声、琴弦声跌宕起伏，扣人心弦。这琴曲正是《广陵散》，描写的内容即著名的“聂政刺韩王”。事实上。导演正是借用类似的情节来隐喻 “荆轲刺秦王”。 正是在这样一件仅有七根琴弦的古器上深深地印记着中国文人士大夫的品性。我们都知道，中国文化离不开文人士大夫，而文人士大夫又缺不了琴棋书画。汉字“琴”既代表音乐，也是所有乐器的总和。而且特别需要指出，古琴是最古老、最纯正的中国乐器，在它身上集聚了中国文人士大夫的精神，也由此，它的音乐“曲高和寡”，古琴和琴曲多不为大众所了解。而事实上，古琴可以称得上是中华民族音乐文化的象征。著名的古琴曲《高山流水》的故事，我们都很熟悉。在长江和汉水交界的口子处有一个地方叫重镇，那里有一块方方正正的玉石，这就是人们所说的“古琴台”。据说“高山流水”的故事就发生在这里。在一些文字中描写说，“古琴台”后面有一座殿堂，它不仅位于深深丛林之中，而且三面环水。月湖在它的西边，龟山在它的东面，景色极是美丽。俞伯牙就是在这样的自然环境里自娱自悦，修炼琴艺，以至后来钟子期成为了“知音”。在这种情形中，音乐对于它的行为者来说，讲究的是意境。那种说不清道不明的，心对人生、对大千世界所经验（改成体验比较好吧）到的某种冲动的意境，指向的是灵魂的升华，那种试图将自我的心与身往返于红尘与彼岸之间的升华。那种意境是纯净的，也是朦胧的；那种升华是没有功利的、不媚俗的，因为它是超脱的。这是中国古代士文化中特有的品质和现象。而弹弦拂徵（zhǐ）的古琴音乐行为正是这种特有文化的表现。
古琴又称七弦琴，是世界最古老的弹拨乐器之一，主要由弦与木质共鸣器发音，至今已有 3000多年的历史。古琴音乐所蕴含的音韵在琴曲的标记性、音乐的结构性方面是非产优雅的，它集中体现了中国音乐体系的基本特征，尤其是构成了汉族音乐审美的核心、古琴艺术在中国音乐史、美学史、社会文化史、思想史等方面具有广泛影响，是中国古代精神文化在音乐方面的主要代表之一。随着社会的剧烈变革，古琴作为传统文人修身养性的传统受到
Wèi jǐnɡ yuán sìnián （ɡōnɡyuán263nián ）shēnqiū de yìtiān，yí wèi sǐqiú mànmàn zǒuxiànɡ jiàn chūn ménwài dōnɡ shì，zài luòyánɡchénɡ shànɡkōnɡ mímàn zhe de yīn lěnɡde yúnwù xià，zài rénqún zhōnɡ tòuchū de qiānbǎi dào tànxī de shìxiàn zhōnɡ，tā zǒuxiànɡ sǐwánɡ。bú，shìshí shànɡ，tā zhènɡ cōnɡrónɡ búpò dì bùrù lìnɡ yíɡè shìjiè。xínɡxínɡ shí jiān yǐjīnɡ jiējìn，tā cónɡ qiánlái jué biéde xiōnɡzhǎnɡ shǒuzhōnɡ jiēɡuò yìzhānɡ ɡǔqín，pánxī xídì érzuò。qínxián fāchū de qínyīn shí ér dàizhe chénsī，shíér yìyánɡ dùncuò、shūhuǎn jísù，huápò sǐjì de qì fēn，yōufèn jīánɡ，ɡǎntiāndònɡdì，jīnɡ ɡuǐ qì shén。yìqǔ zhōnɡliǎo， fànrén yǎnɡtiān chánɡtàn ：" 《ɡuǎnɡlínɡ sàn 》yújīn jué yǐ ！ "sǐqiú wéi shuí ？cǐrén nǎi jī kānɡ yě。jī kānɡ bú jǐnyǐ"zhúlín qīxián"zhīyī wénmínɡ，qí cáihuá、qìjié zhī ɡāo wéi hòushì chuánwéijiā huà。érqiě，tā zài yīnyuèshànɡ yěshì zàoyì fēifán，tāde 《shēnɡ wú āiyuè lùn》chénɡ wèile Zhōnɡɡuó yīnyuè sīxiǎnɡ shǐshànɡ de zhònɡyào piānzhānɡ。tónɡshí，chuánshuō tā tánzòu de 《ɡuǎnɡlínɡ sàn 》yìqǔ shì qín qǔ jué shēnɡ zhīzuò。nàme，"wènzhǎn dōnɡ shì"de jī kānɡ línxínɡ qián wèishénme yào dàn 《ɡuǎnɡlínɡ sàn 》，ɡāi qǔ de nèirónɡ jiū jìnɡ shì shénme ne ？ rúɡuǒ nǐ kànɡuò yǐnɡpiān 《yīnɡxiónɡ 》，qǐnɡ huíxiǎnɡ kāichǎnɡ bùjiǔ de yíɡè chánɡjǐnɡ： "wúmínɡ"yǔ" chánɡkōnɡ" jiàn máo duì zhàn， yíwèi lǎorén zàipánɡ yǎnzòu"ɡǔqín"。yǔ shuǐshēnɡ、dāo qiānɡshēnɡ、qín xiánshēnɡ diēdànɡ qǐfú，kòurén xīnxián。zhè qín qǔ zhènɡshì 《ɡuǎnɡ 
要是 (yàoshi) เป็นอีกหนึ่งตัวที่นักเรียนจะได้ใช้บ่อยมาก เพราะเป็นหัวใจของการสร้าง "ประโยคเงื่อนไข" ในภาษาจีน คำอธิบายไวยากรณ์: 要เ...
